ΠΕΡΙΚΛΕΤΟΣ: Πού πας με τόση φούρια;
ΦΑΣΟΥΛΗΣ: Το έθνος απογράφεται μαζί με τα γαϊδούρια.
Τρέχα και συ, βρε Περικλή, χωρίς αργός να μένεις…
Πού είσαι; Πόθεν έρχεσαι και πόθεν κατεβαίνεις;
Είσαι χωλός; Είσαι στραβός; Είσαι ανοικτομάτης;
Εγγράμματος, αγράμματος, χριστιανός, σακάτης;
Εχεις παιδιά; Εχεις σκυλιά; Εις όλα είσαι στείρος;
Είσ’ έγγαμος ή άγαμος, ανύπανδρος ή χήρος;
Απογραφή… απογραφή… πηγαίνω ν’ απογράψω.
ΠΕΡΙΚΛΕΤΟΣ: Ενα χαστούκι ξαφνικό στη μούρη σου θ’ ανάψω.
ΦΑΣΟΥΛΗΣ: Απογραφή, απογραφή πηγαίνω σ’ ένα σπίτι
βλέπω μια κόρη στο πλευρό ενός αρχιμανδρίτη.
Ερώτησα περί αυτής και μου ’παν «ψυχοκόρη»
από αυτές που αγαπούν πατέρες ρασοφόροι.
Ενα δελτίον άφησα, τους είπα καλημέρα
κι ασφάλισα τα μάτια μου κι επήγα παραπέρα.
Εδώ ποιος κάθεται; ρωτώ… Κουζίν’ αφράτη βγαίνει
και μ’ απαντά πως κάθεται μια χήρα η καημένη.
Κανένας άλλος, τη ρωτώ, στο σπίτι δεν κοιμάται;
Κι εκείνη μου απάντησε πως δεν καλοθυμάται.
Τρεχάτος γι’ άλλο σπιτικό το φύσημά μου πήρα.
Ποιος είναι εδώ; Μου απαντούν «μια νέα ζωντοχήρα».
Αλλά μου είπε εις τ’ αυτί ο δούλος της ο Σπύρος
ότι μαζί της κάθεται και κάποιος ζωντοχήρος.
Τραβώ αλλού. Ποιος είναι εδώ; «Μια μικροπαντρεμένη»,
που έχει άνδρα ζουμερό και δίχως άνδρα μένει.
«Πού είναι ο άνδρας της;» ρωτώ. Μου λένε «εις τα ξένα».
Εκοίταξα τη νιόπαντρη και είπα «οϊμένα».
Πηγή: Γ. Σουρής, Ο Ρωμιός, Αθήνα 1889