ΚΟΣΜΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ 03

 Eroica I

Στον Kύριο Δ. Λ.    αισθητικό από το Mεσολόγγι       Tο ποδοβολητό και οι σκληριές φτάσαν στο κατακόρυφο – μεσημεριάτικο, την ώρα που ο κόσμος θέλει να ησυχάσει μετά το φαγητό.      Μια γυναίκα έβαλε τη φωνή απ’ το κατώφλι της καγκελόπορτας:      – Ε! δεν πάτε να παίξετε και παρακάτω! Παληόπαιδα!      – Αλτ! πρόσταξε ο αρχηγός.

ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΠΡΟΒΕΛΕΓΓΙΟΣ 04

 

Ἦταν ὡραῖες ᾑ στιγμὲς ἐκεῖνες   ζήλεια, τὰ παράπονα, ἡ ὀργή. Γιατὶ ἦτον ἔρωτος μεγάλου ἀντάρα, ἦτον ὀδύνης ἀπελπιστικὴ κραυγή.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ 04

 Πέντε Ποιήματα μέσ' το Σκοτάδι. Εικόνα 

 Γυρίζει μόνος
στα χείλη του παντάνασσα σιωπή
συνέχεια των πουλιών τα μαλλιά του.
Ωχρός
με βουλιαγμένα όνειρα κι ανέγγιχτος
νερό τρεχάμενο στα ρείθρα, ωχρός
έλληνας.
Πάντα ο δρόμος μέσ' στα μάτια του
κ' η λάμψη απ' τη φωτιά
που καταλύει
τη νύχτα.
Γυρίζει μόνος
στα χέρια του κλαδί από ελιά
γεμάτος πόνο χάνεται στα δειλινά
αισθάνεται
πως όλα χάθηκαν.
Mην του μιλάτε είναι άνεργος
τα χέρια στις τσέπες του
σαν δυο χειροβομβίδες.
Mην του μιλάτε δε μιλούν στους καθρέφτες.
Άνθη της λεμονιάς
λουλούδια του ανέμου
στεφάνωσέ τον Άνοιξη
τον κλώθει ο θάνατος.

Ν. Καρούζος, Ποιήματα, Ίκαρος 1993. 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ 05

 Ταξίδι

Kάτω από ένα πεύκο
O αγέρας δε φυσούσε
Tραγούδαγε τον ύπνο
Mια κοπέλα

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΚΚΟΣ 03

 

ΕΙΔΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

Ἤμουνα σ' ἕνα μεγαλώτατο μπαλόνι
Καὶ βρέθηκ' ἄξαφνα ψηλὰ εἰς τὰ οὐράνια…
Μέσα σὲ κειὸ τὸ ἐναέριο βαγόνι
Ἐγύριζαν ὀμπρός μου οἱ κόσμοι σὰ ῥοδάνια,
Τόσο, ὅπου μοῦ ἦρθε μιὰ φρικτὴ σκοτοῦρα
Σὲ κείνη τὴν ἀτέλειωτη ἀνακατοσοῦρα.