ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ 08

Πούσι 

Έπεσε το πούσι αποβραδίς το καραβοφάναρο χαμένο κι έφτασες χωρίς να σε προσμένω μες στην τιμονιέρα να με δεις.

Κάτασπρα φοράς κι έχεις βραχεί, πλέκω σαλαμάστρα τα μαλλιά σου. Κάτου στα νερά του Port Pégassu βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή.

Μας παραμονεύει ο θερμαστής με τα δυο του πόδια στις καδένες. Μην κοιτάς ποτέ σου τις αντένες με την τρικυμία· θα ζαλιστείς.

Βλαστημά ο λοστρόμος τον καιρό κι είν' αλάργα τόσο η Τοκοπίλα. Από να φοβάμαι και να καρτερώ κάλλιο περισκόπιο και τορπίλα.

Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη. Ήρθες να με δεις κι όμως δε μ' είδες· έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί χίλια μίλια πέρ' απ' τις Εβρίδες.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ 06

 Η Γυναίκα της Ζάκυθος 

 

κεφ. 3 Οι Μισολογγίτισσες  

1. Και εσυνέβηκε αυτές τες ημέρες οπού οι Τούρκοι επολιορκούσαν το Μισολόγγι, και συχνά ολημερνίς και κάποτε οληνυχτίς έτρεμε η Ζάκυθο από το κανόνισμα το πολύ.
2. Και κάποιες γυναίκες Μισολογγίτισσες επερπατούσαν τριγύρω γυρεύοντας για τους άνδρες τους, για τα παιδιά τους, για τ' αδέλφια τους που επολεμούσανε.
3. Στην αρχή εντρεπόντανε νά 'βγουνε και επροσμένανε το σκοτάδι για ν' απλώσουν το χέρι, επειδή δεν ήτανε μαθημένες.
4. Και είχανε δούλους και είχανε σε πολλές πεδιάδες και γίδια και πρόβατα και βόιδα πολλά.

ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ 02

 Το τσιράκι του εργαστηρίου

 

Ένας πλούσιος πραγματευτής, περίφημος διά την ειλικρίνειαν της ψυχής και τα καθαρά του σπλάγχνα, όντας πατήρ τριών ωραιοτάτων θυγατέρων, από τες οποίες εις την κάθε μίαν έμελλε να δώση πενήντας χιλιάδες γρόσια προίκα, είχε βάλει τα πράγματά του εις μίαν πολλά φρόνιμην και καλήν τάξιν. Τρόπον τινά εζούσε ωσάν ένας φιλόσοφος, μα τοιούτος, καθώς τον θέλει ο Μέγας Φρειδερίκος, βασιλεύς της Προυσσίας· ήγουν ογλήγορος, επιμελής, και το καλύτερον, οπού ενόμιζε τον εαυτόν του αφεύκτως υπόχρεον διά να συνθέση μίαν σφαίρα τριγύρω του από φιλοπόνους και ειλικρινείς ανθρώπους ωσάν και λόγου του, και το ενόμιζε μεγάλον προτέρημα και χαράν να θρέφωνται, να κερδαίνουν και να κυβερνώνται πολλοί διά μέσου του. Τοιαύτας αρχάς λοιπόν έχοντας, όλες αι υποθέσεις του επήγαιναν δεξιά και καθ' εκάστην επροχωρούσαν από καλόν εις καλύτερον, με όλον οπού άρχισε την πραγματείαν του σχεδόν εκ δανείων. Ο Δεβουσέ (έτσι ωνομάζετο) ήτον από τα περίχωρα του Παρισιού και είχεν αναθραφή εις την απλότητα των ηθών οπού ευρίσκει τινάς μόνον εις τα έξω μέρη. Εσυνήθιζε να λέγη συχνά ένα γνωμικόν οπού είχεν ακούσει από τον πατέρα του, ότι, όταν κάθεται αναπαυμένος κανένας και αφήνη τες ελπίδες του εις εκείνα οπού απόκτησε μίαν φοράν, χωρίς να τα πολλαπλασιάζη πάντοτε, τα σώνει από λίγα λίγα.

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ 7

 Τα φράγκικα κάστρα της Αχαϊας

Είναι μερικές πόλεις απ' όπου περνάει κανείς συχνά, μα δεν αποφασίζει ποτέ να τις γνωρίσει. Η διαίσθησή του τον ειδοποιεί ότι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον γι' αυτόν. Έτσι μ' εμένα και με την Πάτρα. Όσες φορές είχα περάσει, δεν είχα νοιώσει την περιέργεια να φέρω τα βήματά μου μακρύτερα από τα καφενεία της παραλίας, όπου, γεμάτος θανάσιμη πλήξη, περίμενα την ώρα του βαποριού ή του τραίνου.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ 10

 Άνοιξη 

Καὶ νά, φουντώνει ἡ ἄνοιξη !

Τὸ νέο μπουμπούκι δένει.

Χύνεται ἡ μεγαλόπνοη

καὶ λιγοθυμισμένη

αὔρα ἀπὸ τὰ τετράψηλα,

καὶ κρυφαναστενάζοντας

λυγάει τὰ κυπαρίσσια.

Οἱ ἴσκιοι ἀλαφρώνουνε, οἱ αὐγές,

καὶ ἡ πελαγίσια

ριπὴ ἀνασταίνει τ' ἀφρολούλουδα

στὰ διάφανα τετράβαθά της πλάτια·

ἀπὸ τὴ μιὰ ὥς τὴν ἄλλη νύχτα

ἀνοίγονται,

σκεπάζονται, ψηλά, τὰ μονοπάτια. . .

Καὶ νά, φουντώνει ἡ ἄνοιξη !

Παντοῦ ὁ λαός, νὰ δράξει τὴ μανία

τὴν ἱερή, ποὺ ἀνάτρομη

σκορπάει στὰ τετραπέρατα ἁρμονία,

κι ἀπ' τὸν ἀγώνα τοῦ κορμιοῦ,

τοῦ νοῦ, τοῦ δέντρου

ὑψώνει ἀντάμα,

σὲ βύθη ἀιτίσια. ἀθώρητα,

τὸ μέγα τῆς χαρᾶς τὸ θάμα !

 

Αγγ. Σικελιανός, Άνοιξη, Αλαφροίσκιωτος, 1909, Αθήνα.