ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ 11

 ΡΙΜΑ 

Χείλια, φρουροί της αγάπης μου που είταν να σβήσει

χέρια, δεσμά της νιότης μου που ήταν να φύγει

χρώμα προσώπου χαμένου κάπου στη φύση

δέντρα... πουλιά... κυνήγι...

 

Κορμί, μαύρο μες το λιοπύρι σαν το σταφύλι

κορμί πλούσιο καράβι μου, που ταξιδεύεις;

Είναι η ώρα που πνίγεται το δείλι

και κουράζομαι ψάχνοντας τα ερέβη...

 

( Η ζωή μας κάθε μέρα λιγοστεύει). 

Πηγή: Κ. Πορφύρη, Ποιητική ανθολογία 1650- 1964, Εκδόσεις Τάκη Δρακόπουλου 1964, Γ. Σεφέρης "Ριμα" σ. 501. 

ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ 05

 Νέα Εισόδια 

 Εκύλαγε η ζωή μου σαν τ’ ολόφεγγο
νερό του καταρράχτη στα λαγκάδια,
έπλεκε των ονείρων τούς ιστούς
κι έκλωθε της μαγείας τα υφάδια.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΟΤΟΚΑΣ 05

 

Όταν μιλούμε σήμερα για ελληνική παράδοση, βάζουμε στο νου μια πνευματική και ηθική εξέλιξη μακρόσυρτη και πολυποίκιλη, με πλήθος διακλαδώσεις που μπλέκονται αναμεταξύ τους και συχνά αντιστρατεύονται η μια στην άλλη, μα δημιουργούν ωστόσο ένα σύνολο ενιαίο, με θαυμαστό πλούτο μορφών. Φτωχός λοιπόν μας φαίνεται ο ζήλος των διανοητών που πασχίζουν να περιορίσουν την παράδοσή μας σ' ένα μικρό διάστημα χρόνου, έξαφνα στις τρεις γενεές του 5ου αιώνα π.Χ., όσο κι αν είναι περίλαμπρη και καταπληκτική και μοναδική στην ιστορία του κόσμου η πνευματική συγκομιδή της κλασικής εποχής.

 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΙΖΥΗΝΟΣ 08

 

Το μόνον της ζωής του ταξείδιον 

 Ότε μ' εστρατολόγουν δια το έντιμον των ραπτών επάγγελμα, ουδεμία υπόσχεσίς των ενεποίησεν επί της παιδικής μου φαντασίας τόσον γοητευτικήν εντύπωσιν, όσον η διαβεβαίωσις, ότι εν Κωνσταντινουπόλει έμελλον να ράπτω τα φορέματα της θυγατρός του Βασιλέως.
    Εγνώριζον πολύ καλά ότι “οι βασιλοπούλαις” έχουν εξαιρετικήν τινα αδυναμίαν εις τα ραφτόπουλα, μάλιστα, όταν αυτά ηξεύρουν να τραγουδούν τους επαίνους των θελγήτρων αυτών, ενώ ράπτουν τα “βλατιά”, με τα οποία στολίζουσι τα κάλλη των.