ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ 04

 ΕΛΙΑ 

Στην κουφάλα σου εφώλιασε μελίσσι,

γέρικη ελιά, που γέρνεις με τη λίγη

πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει

σα νάθελε να σε νεκροστολίσει.

 

Και το κάθε πουλάκι, στο μεθύσι

της αγάπης πιπίζοντας, ανοίγει

στο κλαρί σου ερωτιάρικο κυνήγι,

στο κλαρί σου που δεν θα ξανανθίσει.

 

Ώ πόσο στη θανή θα σε γλυκάνουν,

με τη μαγευτικιά βοή που κάνουν,

ολοζώντανης νιότης ομορφάδες

 

που σα θύμησες μέσα σου πληθαίνουν.

Ώ να μπορούσαν έτσι να πεθαίνουν

και άλλες ψυχές, της ψυχής σου αδερφάδες. 

 

 Πηγή: Κ. Πορφύρη, Ποιητική ανθολογία 1650- 1964, Εκδόσεις Τάκη Δρακόπουλου 1964, Λ. Μαβίλης, Ελιά, σ. 338.

 

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

 ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 

Φθινόπωρο σ' αγάπησατην ώρα που τα φύλλα

πέφτουν κι αφήνουν τα κλαριά γυμνά για το χειμώνα,

που βιάζονται τα δειλινά, κ' είναι τα ρόδα μήλα,

κ' είναι τα βράδια μόνα...

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Θ ΒΑΦΟΠΟΥΛΟΣ 01

 Ο Γεώργιος Θ. Βαφόπουλος (Γευγελή, 6 Σεπτεμβρίου 1903 - Θεσσαλονίκη, 15 Σεπτεμβρίου 1996) ήταν Έλληνας ποιητής, καταγόμενος από τη Γευγελή. 

ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΊΤΗΣ 06

Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ

Πες μας που πήγε ο Αύγουστος με τα καμπαναριά του

το γέλιο σου που γέμιζε το σπίτι με βροχή

τώρα μας δείχνει ο άνεμος γυμνή την αγκαλιά του

ω πρόσωπο που σκέπασε σε μάρμαρο η σιγή.

 

Μ. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ 07

 

Γιούγκερμαν

Τ’ όνειρο

Όταν η «Κλεοπάτρα» φούνταρε στη ράδα, μπρος στην κοιμισμένη Μυτιλήνη, μόλις αχνορόδιζε η Ανατολή. Τη νύχτα της τραμουντάνας και της φουρτούνας την ακολούθησε γλυκοχάραμα ήρεμο κι απαλό πάνω στη γη, που ξυπνούσε πρόσχαρα· πάνω στη θάλασσα, που λικνιζόταν με βαθύχρωμες ανασαιμιές. Λευκή καταχνιά πλανιόταν νωχελικά στους κυματισμούς του λιόφυτου κάμπου, ως τα ριζά των βουνών. Από τα σπίτια της πολιτείας και των ολόγυρα χωριών μερικοί καπνοί, το ίδιο άσπροι με την καταχνιά που καθόταν στη γη, ψήλωσαν νωχελικά προς το σταχτή αυγερινό ουρανό, κι απόμειναν μετέωροι στην αδράνεια του ψυχρού αγέρα. Οι ανάριες φωνές των ανθρώπων που είχαν ξυπνήσει, αντηχούσαν με καθαράδα κρουστού κρυστάλλου μες στην ύλη της πεντακάθαρης σιωπής. Κάποιος πετεινός λάλησε, κάποιο πουλάκι κελάηδησε. Ο ουρανός της Ανατολής φωτίστηκε διακριτικά, προμηνώντας τον ερχομό της ημέρας. Κατά το βασίλεμα, οι κορφές των βουνών ρόδισαν αχνά, έτοιμες, πρώτες αυτές, να δεχτούν τις αχτίνες του ήλιου.