ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ 07

 

Ελληνική εποποιΐα (1940-1941) (απόσπασμα)

Ένας άνεμος καινούργιος, ανυποψίαστος, άρχιζε να φυσάει πάνω στην Αθήνα.

Είταν η ώρα 6 όταν οι σειρήνες της αντιαεροπορικής άμυνας ξύπνησαν την πολιτεία. Ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος, λεύκαζε ο όρθρος, μύριζε δροσιά. Στους δρόμους, τους έρημους ακόμα, κρότησαν μερικά παραθυρόφυλλα, κάποιες μπαλκονόπορτες. Οι άνθρωποι ξυπνούσαν ξαφνιασμένοι, ρωτούσαν τους πρώτους διαβάτες.

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΒΟΥΤΗΡΑΣ 06

 

Κακές μέρες 

Κρατώντας ο Φάρης το πακέτο του, έφτασε μόνος σπίτι του. Ο αδελφός του είχε μείνει πίσω πολύ, τον ενοχλούσε τό 'να του παπούτσι και τον έκανε να πηγαίνει κουτσαίνοντας.

Είδε πως δεν είχε φως το δωμάτιο της μάνας του και, γρήγορα ανοίγοντας την πόρτα, είπε με κάποιον τρόμο:

- Μάνα!

- Τί 'ναι παιδί μου; άκουσε την αδύνατη φωνή της να του λέει.

- Μα πώς σκοτεινά;

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ 11

 Ο τζίτζικας και ο γρύλος 

Ειπε μια νυχτα ο τζιτζικας του γρυλλου΄΄
Δεν πας και συ καυμενε να ησυχασης
που ολοι κοιμωνται,κ'εισαι συ μοναχος
οπου περνας τη νυχτα τραγουδωντας;
Ασωτε,ασωτου τεκνο,που ασωτευεις
εναν πολυτιμο καιρο,που εμπορειες
ναν τον οικονομας για να κοιμασαι;

ΑΧΙΛΛΕΥΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ 02

 

Οι τρείς φίλοι

-Μίμησις -

Μέσ' σὲ λαγκάδι σκιερὸ καὶ ἥσυχο μιὰ μέρα,
ρυάκι κρυσταλλένιο,
τὸ πράσινο διαμάντονε χορτάρι πέρα-πέρα
κι' ἄγρια κρίνα μὲ νερὸ ἐδρόσιζε ἀσημένιο.
Ἦταν ἡμέρα ὤμορφη κι' αὐγὴ πολὺ ἀκόμη,
ὄταν ἐφάνησαν ἐκεῖ μαζῆ τρεῖς πεζοδρόμοι.