Άνοιξη
Καὶ νά, φουντώνει ἡ ἄνοιξη !
Τὸ νέο μπουμπούκι δένει.
Χύνεται ἡ μεγαλόπνοη
καὶ λιγοθυμισμένη
αὔρα ἀπὸ τὰ τετράψηλα,
καὶ κρυφαναστενάζοντας
λυγάει τὰ κυπαρίσσια.
Οἱ ἴσκιοι ἀλαφρώνουνε, οἱ αὐγές,
καὶ ἡ πελαγίσια
ριπὴ ἀνασταίνει τ' ἀφρολούλουδα
στὰ διάφανα τετράβαθά της πλάτια·
ἀπὸ τὴ μιὰ ὥς τὴν ἄλλη νύχτα
ἀνοίγονται,
σκεπάζονται, ψηλά, τὰ μονοπάτια. . .
Καὶ νά, φουντώνει ἡ ἄνοιξη !
Παντοῦ ὁ λαός, νὰ δράξει τὴ μανία
τὴν ἱερή, ποὺ ἀνάτρομη
σκορπάει στὰ τετραπέρατα ἁρμονία,
κι ἀπ' τὸν ἀγώνα τοῦ κορμιοῦ,
τοῦ νοῦ, τοῦ δέντρου
ὑψώνει ἀντάμα,
σὲ βύθη ἀιτίσια. ἀθώρητα,
τὸ μέγα τῆς χαρᾶς τὸ θάμα !
Αγγ. Σικελιανός, Άνοιξη, Αλαφροίσκιωτος, 1909, Αθήνα.