Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ
Πες μας που πήγε ο Αύγουστος με τα καμπαναριά του
το γέλιο σου που γέμιζε το σπίτι με βροχή
τώρα μας δείχνει ο άνεμος γυμνή την αγκαλιά του
ω πρόσωπο που σκέπασε σε μάρμαρο η σιγή.
Πόσα σβησμένα βλέμματα κοιτάνε όταν κοιτάζεις
πόσα δεμένα στόματα μιλάνε όταν μιλάς
ήταν του ήλιου η δύναμη το ρόδο που ωριμάζει
κλειστά παραθυρόφυλλα τα στήθια που αγαπάς.
Είναι καρδιές που μάθαμε σα γράμματα ανοιγμένα
είναι τραπέζια όπου κανείς δε θα καθίσει πια
μια μουσική πανάκριβη που γράψανε για σένα
τόσες χιλιάδες δάχτυλα για τελευταία φορά.
Εσάς που πήρε ο θάνατος βαριά στα δάχτυλά του
από τα μάτια σας η αυγή πηγάζει σαν νερό
άστρα σε κάθε μέτωπο και φως το ανάστημά σας
καμιά ζωή δεν γράφεται χωρίς το δάκρυ αυτό.
Ακουμπισμένες δυο εποχές η μια κοντά στην άλλη
ω πρόσωπο που φώτισε μια μακρινή αστραπή
ποια θάλασσα ποια θάλασσα θαναι αρκετά μεγάλη
για να μαζέψει τον καημό που μάζεψε μια ψυχή;
Σα μυθικό τριαντάφυλλο μια νύχτα ο κόσμος κλείνει
είναι μια πόρτα που κανείς δεν θα περάσει πια
είναι του δήμιου η ταραχή του ήρωα η γαλήνη
ο ποταμός που κύλισε σαν έσπασε η καρδιά.
Ν. Βαλαωρίτης, από τη συλλογή Η τιμωρία των μάγων, 1947.