Πρωί. – Καὶ καθὼς ἄνοιξα διάπλατα στὴν ἡμέρα
ἄξαφνα τὸ παράθυρο καὶ στάθηκα ὀρθός,
Ἄνοιξη, μπῆκες μέσα μου μαζὶ μὲ τὸν ἀγέρα,
τὶς μυρωδιές, τὰ χρώματα καὶ τὸ ἱλαρὸ τὸ φῶς.
Ἄνοιξη, μπῆκες μέσα μου καὶ φούσκωσε σὰ δέντρο
ἀπὸ χυμὸ ὑποσχετικὸ καὶ πλούσιο τὸ κορμί μου,
– ἄκουσα μέσα μου λαὸ πουλιὰ νὰ τραγουδᾶνε
κι εἶναι πλατάνι ποὺ θροεῖ στὴν αὔραν ἡ ψυχή μου.
Σὲ εἶδα νὰ μοῦ χαμογελᾶς μέσα ἀπὸ τὰ λουλούδια,
νὰ μοῦ χαϊδεύεις τὰ μαλλιὰ μὲ τὴν τρελὴ τὴν αὔρα
– καὶ ἡ χαρὰ ἀπ’ τὰ στήθια μου ἀνάβλυσε καὶ ἐχύθη
ὡς ἀπ’ τοὺς ἄμμους μιᾶς πηγῆς κρύων νερῶν ἀνάβρα.
Πῶς νὰ τὴν πῶ τέτοια χαρά, πὼς νὰ τὴν τραγουδήσω,
τέτοια χαρὰ ποὺ μέσα μου σὰν τὸ πουλὶ σκιρτάει,
ποὺ ἁπλώνεται ὡς τὸ ρόδινο τὸ φῶς σὲ μιὰ κοιλάδα,
ὅταν ἀπάνου στὴν κορφὴ βουνοῦ ὁ ἥλιος σκάει…
ΙΙ
Εἶμαι σὰν πάρκο δροσερό, ποὺ ζεύγη ἐρωτεμένα
περνᾶνε ἀργὰ καὶ χαρωπά, κρατούμενα ἀπ’ τὰ χέρια,
εἶμαι σὰ μιὰ δεξαμενὴ γεμάτη πυκνοὺς ἴσκιους,
ποὺ στὰ νερὰ τῆς ἔρχουνται νὰ πιοῦνε περιστέρια.
Πηγή: Κ. Ουράνης, Τα τραγούδια, 1953.