Ο Μοναχός
Του μοναχού ο καιρός, καιρός χαμένος
η φύσις δεν το θέλει και φρικιάζει.
Στο μοναστήρι έρημος, κλεισμένος
δέεται μέρα-νύχτα κι αηδιάζει.
Ουτιδανός και ζωντανός θαμμένος,
στον κόσμο περιττός, εκεί μονάζει
ο διάολος σ΄ αυτόν ερωτευμένος
μπαίνει μέσ΄ στο κελλί του και φωλιάζει.
Του σβει το νου και τη καρδιά του κλει
κι ανθρωπόμορφο χτήνος τόνε κάνει,
κι άνθρωπο του Θεού τόνε καλεί
ενώ την ανθρωπιά απ΄ αυτόνε βγάνει.
Κι ο μοναχός που δεν το νοιώθει διόλου
ζει στη μονή του μπαίγνιο του Διαόλου.
Πηγή: Ημερολόγιο Σκόκου, Τόμος 9, 1894, σ. 332.