Κ’ εγώ είμαι σύμφωνος,
τόσο για γλώσσα,
να ξαναστρέψωμε
στ’ αρχαία τόσα
Των παλαιώνε μας
λόγια ωραία,
που τα μιλούσανε
με γλώσσα αρχαία.
Αλλά δεν πείθομαι
πως οι παλαιοί μας
ήτανε οι Πίνδαροι
και οι Όμηροί μας.Εκείνοι, και άλλοι μας
πρόγονοι αρχαίοι,
ως κ’ εκείνοι ήτανε
σαν κ’ εμάς νέοι,
Που εκαταγόντανε
από άλλους πάλι
με προτεραιότητα
πουλιό μεγάλη.
Άνοιξε, φίλτατε
Κυρ Μαρκορά,
τα λεξικά μας
τα ελληνικά,
Και θα εύρης βέβαια
την κάθε λέξη
παραγωγούμενη
από πεντ-έξι,
Που προγενέστερες
από εκείνη
τες εμιλούσανε
Ορφέοι και Λίνοι.
Και πριν εκείνωνε
ήταν οι Νωαίοι…
Και πριν εκείνωνε
οι Αδαμιαίοι…
Σε τούτους τσου ύστερους
πρέπει να ιδούμε,
ναν τους ρωτήσωμε
πώς να μιλούμε
Για να ησυχάσωμε
βεβαιωμένοι
πως δε μιλούμε
γλώσσα φθαρμένη.
Αλλιώς, καλότυχε,
τι ήθε’ ωφελεί
η αρχαία γλώσσα μας
η ελληνική,
Αν αρχαιότεροι
άλλοι μπορούνε
να μας ενάγουνε
και να μας γδυούνε;
Πρέπει όθεν ναύρουμε
εκειούς τσου πρώτους&
σ’ εκειούς να μάθωμε
το λεχτικό τους
Και τότες θα είμαστε
εξασφαλισμένοι
για προτεραιότητα
αποχτημένη
Πηγή: Α. Λασκαράτος, Ποιήματα, Οδυσσέας, Αθήνα, 1981.