Νύχτωμα η νύχτα χτές νύχτα!
Ἀναζητώντας τό πρωί
τό ἐξαφανισμένο σπίτι
στό βάθος τοῦ ἀπονυχτωμένου κήπου
στά ὅρια τοῦ σπιτιοῦ
στά ὅρια τοῦ σώματος
ἡ κλίνη ἀστράφτει μέσα στή νύχτα
τά φύλλα τῶν μουσμουλιῶν λάμπουν
κρίνα σαρκικά ἴριδες φανταστικές
γρασίδι τοῦ πικροῦ στήθους σου
στά ὅρια τῆς νύχτας σου
γλυκύτητα μύχιας θερμότητας
θρίαμβος ἀγάπης στά χείλη σου
λέξεις χαμένες μέταλλα ὀξειδωμένα
φωτιά καταβροχθίζουσα τόν χρόνο
ἡ κλίνη ἐγκαταλειμμένη
στ’ ἄγρια χορτάρια
βότανα ἄγρια ἀνθρωποφαγικά
νύχτα ἀνθρωποφάγα τοῦ σώματός σου
ἀνοιχτοῦ σέ κλίνη ἀνοιχτή
κῆπος νυχτερινός
ἀρώματα τοῦ πηγαδιοῦ σου
ἱδρώτας καρδιᾶς
αἷμα ψυχῆς.
Νυχτώνοντας μέσα σ’ ἐσένα
μ’ ἕνα φεγγάρι-κεφαλή
φεγγάρι ἀνάμεσα στίς μουσμουλιές τοῦ κορμιοῦ σου
στό ξύπνημα μυστικῶν
ὦ ματαιότητα πρωινή
ἀναζητώντας ἴχνη σβησμένα
λέξεις πληγωμένες νυχτερινές
αὐγές τρυφερότητας
στά μισοκλεισμένα μάτια σου
χαμόγελο ὀνείρων
σέ σκέλη μόλις ἀνοιχτά
ἄρωμα χαμένου καιροῦ
ἀνθρώπων νεκρῶν
σέ θύρες σφαλισμένες
κήπους πετρωμένους
πουλιά φευγάτα
Καί μόνο ἐγώ
μέ τή Νύχτα μου στό νύχτωμα
μέ τήν ἐπώδυνη μνήμη μου
ἔρημος χαμένος μέσα στόν χρόνο
ἔρημος
πρόσωπα βυθισμένα
στόματα σφαλισμένα κάτω ἀπό μάρμαρα
καρδιά νυχτωμένη
μέσα στή νύχτα χτές νύχτα
δάγκωμα τῆς γλώσσας
ρίγος μνήμης
Σιγή τῆς Κυριακῆς
λαμπερή
ἀπελπισία τῶν δακρύων μου
στόν ἐγκαταλειμμένο κῆπο
Κανείς δέν μέ ἀναγνωρίζει πιά.
Πηγή: "Νύχτωμα η νύχτα χτές νύχτα!", 2001.