Ο Γεώργιος Ζαλοκώστας γεννήθηκε στο Συρράκο της Ηπείρου, γιος πλούσιου εμπόρου που έπεσε στη δυσμένεια του Αλή Πασά και κατέφυγε με το Γεώργιο και τον αδερφό του Δημήτριο στο Λίβορνο. Έτσι ο Ζαλοκώστας πήγε σε ιταλικό σχολείο, άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική και ξεκίνησε σπουδές νομικής, τις οποίες δεν ολοκλήρωσε. Μετά την έναρξη της επανάστασης του 1821 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στον Πύργο της Ηλείας.
Εκεί έχασε και τους δύο γονείς του σε μια μέρα και λίγο αργότερα τον αδερφό του. Έφυγε για το Μεσολόγγι και υπήρξε ένας από τους ελάχιστους επιζήσαντες μετά την ηρωική έξοδο του 1826. Ο Ζαλοκώστας πολέμησε δίπλα στον οπλαρχηγό Παπασταθόπουλο και μετά την απελευθέρωση υπηρέτησε ως οικονομικός αξιωματικός, θέση που διατήρησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Κατηγορήθηκε για συνεργεία στη συνομωσία κατά της βαυαροκρατίας. Συνεργάστηκε στην έκδοση του περιοδικού Μνημοσύνη με τον Ι.Ν.Λειβαδέα, και της Ευτέρπης με τον Κων/νο Πωπ. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε επίσημα το 1851 με τη βράβευσή του στο Ράλλειο ποιητικό διαγωνισμό για το έργο του Μεσολόγγιον. Το ποιητικό έργο του Γεώργιου Ζαλοκώστα κινήθηκε άλλοτε στο χώρο της καθαρεύουσας και άλλοτε στα πλαίσια μιας απλούστερης γλώσσας, με επιρροές που καλύπτουν το ευρύ φάσμα από το ρομαντισμό των αδερφών Σούτσων και το νεοκλασικιστικό ιδεώδες ως την ποίηση του Σολωμού και της Επτανησιακής σχολής. Ιδιαίτερης ευαισθησίας είναι τα ποιήματα που συνέθεσε μετά το θάνατο των δύο παιδιών του, που σφράγισε τη ζωή του. Ασχολήθηκε επίσης με την πεζογραφία, τη μετάφραση, το αισθητικό και το λογοτεχνικό δοκίμιο. Γνωστός ωστόσο έγινε κυρίως με καντάδες όπως οι Μια βοσκοπούλα αγάπησα και Η αναχώρησίς της, που στηρίχτηκαν σε ιταλικά πρότυπα και έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς στην εποχή τους. Πέθανε στην Αθήνα.
Εργογραφία
• Αι σκιαί του Φαλήρου. 1844.
• Ο Βότσαρης. 1850.
• Το Μεσολόγγιον. 1851.
• Το στόμιον της Πρεβέζης. 1852.
• Αμαρτωλοί και Κλέπται. 1853.
Πηγή: Εθνικό Κέντρο Βιβλίου