Ο
Εμμανουήλ Ροϊδης συγκαταλέγεται στα αδέσποτα της νεοελληνικής πνευματικής ζωής
. Μοιάζει να διακατέχεται από ένα αίσθημα ασφυξίας μέσα στο ελλαδικό τοπίο ,
ώστε βάλλει σχεδόν αδιακρίτως κατά πάντων : κομματαρχών και ψηφοφόρων ,
ρασοφόρων και θρησκευόμενων , εθνικών ευεργετών και πνευματικών ταγών ,
λογιότατων και λαϊκότροπων , δημοσιογράφων και αναγνωστών . Είναι ένας
αδυσώπητος , ορθολογιστής εικονοκλάστης .
Δεν
μπορεί να εγκιβωτισθεί σε αυτό που αποκαλούμε εθνική παράδοση , καθώς την
βρίσκει αφόρητα πνιγηρή και την αποδομεί συστηματικά . Αναδεικνύει και
καταγγέλει τα εγγενή χαρακτηριστικά της
παθολογίας της ελληνικής ψυχής και του ελλαδικού πολιτικού συστήματος .
Απομυθοποιεί κατά πρόσωπο την εθνική ιδιοπροσωπία , συνιστάμενη σε
προγονοπληξία και θρησκειοσκοταδισμόν ! Γι αυτό και το ελλαδικό σύστημα τον
αντιμετώπισε ως ξένο .
Αυτός
ο «ξένος» βάζει στο ευρωπαϊκό του μικροσκόπιο τη σύγχρονη Ελληνική μικρότητα .
Είναι εκ φύσεως Σολωμικός «εννοεί το έθνος να μάθει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές» .
Η επικρατούσα αντίληψη επιμένει να θεωρεί αληθές ότι είναι «εθνικό» .
Ανήκει σε αυτούς που μαστιγώνουν . Βάλλει ευθέως κατά του νεοσύστατου ακόμη
κοινωνικού υλικού της εποχής του . Και της εποχής μας . Υπάρχει μια βαθύτερη
Ελλάδα που δεν αλλάζει .
Τι θα είχε να προτείνει ο
εικονοκλάστης Ροϊδης σήμερα ;
«Η ανέκαθεν των Ελλήνων πλάνη έγκειται εις την πεποίθησιν επί το δίκαιον αυτών , ενώ βασίμους ελπίδας ηδύναντο να στηρίξωσιν του ελληνικού συμφέροντος ευμοιρούντος κραταιοτέρου υποστηρικτού».
Πηγή : Αποσπάσματα από την εισαγωγή του βιβλίου ΤΑ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ